آقاي رئيسي مي تواند از مواضع انقلابي خود عدول كند؟

گفتگوهاي ايران با 1 5 مستقيماً تحت تأثير معاملات ايران با ايالات متحده است. لازم به ذكر است كه برنامه هسته اي ايران از حاكميت انقلابي ايران جدا نيست. اين دولت در روابط ايدئولوژيك خود سعي در بازنگري اصول حاكم بر روابط بين الملل به عنوان يك هدف انقلابي دارد. با اين حال ، حتي قدرت هاي بزرگ جهاني از جمله چين و روسيه نيز نظرات مختلفي در مورد اين موضوع دارند. دو كشور با وجود همجواري با تهران و توافقات و معاهدات استراتژيك ، به خوبي مي دانند كه تهران به دليل گرايش ايدئولوژيك نمي تواند شريك استراتژيك مسكو و پكن در سيستم بين الملل باشد. در اين دوره ، شعار چهار دهه جمهوري اسلامي نشان داد كه قدرت هاي بزرگ در سياست خارجي ايران ادعا مي كنند كه با انواع سلطه و سلطه بر نظام بين الملل روبرو خواهند شد. اين موضوعي است كه چهل سال اساس تعريف جمهوري اسلامي ايران بوده است.

با توجه به فشارهاي بين المللي ناشي از حادثه هسته اي ، جمهوري اسلامي ايران ، اگر مي خواهد خواسته هاي ايالات متحده را برآورده كند ، بايد خود را از محتواي انقلابي و ادعاهايي كه در چهار دهه گذشته ، به ويژه در آخرين دهه گذشته ظهور كرده است ، خلاص كند. سه سال. دهه ها در اين شرايط ، جمهوري اسلامي ايران از ترس انقلابي خود دست كشيده و مانند ساير بازيگران در لايه هاي مختلف سيستم بين الملل ، به عنوان يك بازيگر عادي در مسير پذيرش تفاهم نامه ، توافق نامه ها ، معاهدات و قوانين نظام بين الملل قرار مي گيرد. پذيرش چنين چيزي براي يك ايران انقلابي بسيار دشوار است.

نكته دوم اين كه ايران راهرويي از نظم نوين جهاني آينده در تقاطع اراده قدرت هاي بزرگ و رقابت آنها در فلات ايران يا هلند جديد است. با توجه به آنچه اكنون گفته مي شود ، ايالات متحده به دليل رقابت با ديگر قدرت هاي بزرگ ، در شكل گيري نظم جديد جهاني اتفاق نظر دارد. بنابراين ، در سطح دوم تجزيه و تحليل ، اين همكاري در هنگام رقابت بر اسناد هسته اي ايران تأثير مي گذارد.

سوم ، مذاكره كنندگان اصلي ايران تصميم گيرنده اصلي نيستند. در ايران ، سياست خارجي ، مانند بسياري از كشورهاي جهان ، توسط قوه مجريه انجام مي شود. اما تفاوت در اين است كه توده ها مسئول قوه مجريه هستند و تصميم گيرندگان اصلي مسئوليتي در قبال اقدامات انجام شده ندارند. بنابراين ، به دليل تغيير دولت ، سيستم تصميم گيري فعلي روند تصميم گيري آن را رصد مي كند ، اما دستگاه مذاكره در قوه مجريه افراد را تغيير مي دهد ، ايران و برجامي را از نقاط هسته اي تكراري موضوع هسته اي بازسازي مي كند. دليل اين امر تغيير ديپلمات ها و تيم مذاكره كننده بر اساس تصميم جمهوري اسلامي بود كه توسط دستگاه ديپلماسي صورت نگرفت و البته محصول نگرش انقلابي و ايدئولوژيك بود.

در سطح چهارم تجزيه و تحليل ، ايالات متحده نيز دريافت كه نمي خواهد مواضع انقلابي خود را در ايران انقلابي كنار بگذارد. به همين دليل ، فشار بين المللي بر ايران را كاهش نداده است و تنها در تلاش است زمينه سازگاري با ديگر متحدان و حذف كشورهاي نزديك به ايران از ميز مذاكره باشد. بنابراين هزينه افزايش اين فشار نه تنها به ايالات متحده ، بلكه به ايران نيز وارد مي شود. پس از حداكثر فشار از سوي دولت ترامپ ، بايدن به همراه متحدان و رقباي خود در صدد افزايش روابط نزديك با تهران در الگوي قدرت هوشمندانه آمريكايي و دكترين بازيگر اصلي بالغ است.

اين نشان مي دهد آمريكايي ها مي خواهند ايران را از مذاكرات وين به برجام پلاس منتقل كنند. پذيرش توسط ايران و دولت سيزدهم انقلابي طبيعتاً متحمل هزينه هاي سنگين سياست داخلي خواهد شد. چگونه ايران مي تواند در طول مذاكرات و تحت نظر آقاي رئيسي از مواضع انقلابي خود منحرف شود ، زيرا اين مسئله س importantال مهمي را براي سيستم تصميم گيري ، سازمان هاي بين المللي و رهبري جمهوري اسلامي ايجاد مي كند؟ ارزش تحريم هاي اعمال شده عليه مردم به دليل مخالفت با مذاكرات در گذشته؟ مسئله اي كه در ميان مدت و بلند مدت مي تواند بسيار دشوار باشد.

310311